X
تبلیغات
اگزاتیک پت و نگهداری از آنها

سیسلین ها احتمالا جزو کم شناخته شده ترین موجودات زمین هستند و در لیست محبوب ترین و عرف ترین حیوانات خانگی خاص جای نمیگیرند.آنها که اغلب تحت عناوین "کرم لاستیکی" و "مارماهی لاستیکی" فروخته میشوند، با اینکه شباهت زیادی با کرم های خاکی معمولی دارند، در اصل از خویشاوندان غورباقه ها و سمندر های آبی محسوب میشوند.این دوزیستان بومی مناطق گرمسیری هستند و معمولا اندازه ای بین 2 اینچ تا 5 فوت دارند.
آنها با اینکه نسبتا حیوانات مقاومی هستند، ولی باز هم حیوانات خانگی مناسبی برای افراد بی تجربه و تازه کار محسوب نمیشوند.در صورتی که در شرایط مناسب از آنها نگهداری شود، میتوانند به خوبی زندگی کنند و طول عمری بین 5 تا 20 سال داشته باشند.

خانه سازی برای سیسیلین ها
امروزه معمولا در پت شاپ های فروشنده ی حیوانات خانگی خاص دو نوع سیسیلین دیده میشود : گونه ی آبی و گونه ی حفار. با این که این دو با هم تفاوت هایی دارند، ولی هر دو معمولا اکثر وقت خود را نیمی در آب و نیمی در خشکی میگذرانند. این مطلبی است که شما باید در خانه سازی برای یک سیسیلین مد نظر داشته باشید و یک تراریوم دو فازه برای آنها بسازید.
مهم نیست که چه نوع تانکی بخرید؛ هر تانکی که اندازه ی مناسبی داشته باشد و پوششی ضد فرار روی آن تعبیه شده باشد میتواند پایه ی اصلی خانه ی سیسیلین شما باشد.برای گونه های آبی، مهم است که در تانکشان امکان شنا کردن برای آنها وجود داشته باشد و برای گونه های حفار، یک فضای وسیع کف و ایجاد امکان حفاری میتواند ایده ی خوبی باشد.
گونه های حفار از خاک بازی و وول خوردن در لایه ای از خاک پیت موس مرطوب و گشتن به دنبال طعمه لذت میبرند. مهم نیست که گونه ی شما آبی است یا حفار؛ شما باید فضای پنهان شدن کافی در اختیار آنها بگذارید.با توجه به طبیعت مرموز این جانداران و ضعیف بودن بینایی شان، ایجاد احساس امنیت در آنها حین نگهداری در اسارت از کلید های موفقیت در پرورش این جانور زیباست.

دما و رطوبت
تقریبا تمامی گونه ها مبدایی نزدیک به خط استوا دارند، بنابراین باید گرمای کافی در محفظه ی آنها ایجاد شود.هر دو گونه ی سیسیلین ها باید در دمای در حدود 21-27 درجه نگهداری شوند تا سالم بمانند و معمولا تمامی روش های ایجاد گرما که استفاده میشود برای تامین این نیاز مناسب هستند.امروزه با توجه به گستردگی فروش وسایل حیوانات خانگی خاص، قاعدتا نباید در حل این موضوع به مشکل بر بخورید.
رطوبت برای حیوانات زمین رو امری مهم است.آنها برای تنفس نیاز به مرطوب نگهداشتن بدن خود دارند.بنابراین لازم است که تانک همواره به کمک آبپاشی مرطوب نگه داشته شود؛ ولی نگذارید که بستر کاملا از آب اشباع شود و هر شی ای را که شروع به بو گرفتن و کپک زدن میکند سریعا از محفظه خارج کنید.مانند سایر دوزیستان و خیلی از جانوران، سیسیلین ها در دچار شدن به عفونت های باکتریایی و قارچی مستعد هستند؛ پس تمیز نگاه داشتن محفظه آنها امری مهم محسوب میشود.این امر در مورد گونه های ابزی هم صدق میکند؛ پس استفاده از یک فیلتراسیون مناسب در قسمت آبی امری واجب است.

تغذیه
سیسلین های آبزی از دامنه ی وسیعی از غذا ها تغذیه میکنند که شامل غذاهای زنده ای که برای ماهی ها فروخته میشوند نیز میشود : مانند کرمها، توبیفکس، حشرات و لارو آنها. گونه های زمینی نیز با رژیمی متشکل از کرم های خاکی، لیسه ها و گهگاهی جیرجیرک ها راضی خواهند بود.

جمع بندی
با اینکه سیسیلین ها حیوانات خانگی به چالش کشی محسوب میشوند، برای افراد با تجربه و حرفه ای، بدن عجیب و نحوه ی زندگی نامتعارفشان جالب توجه است.با توجه به رنگ بنفش رنگین کمانی ای که اکثر گونه های آبی به آن مزین هستند و بدن حلقوی گونه های خاکی که اکثرا از آسیا وارد میشوند، قطعا نکات جذابی در این حیوانات نهفته است.

منبع
ترجمه شده توسط علیرضا زمانی
نوشته شده توسط علیرضا زمانی در دوشنبه بیست و هفتم دی 1389 |

زیرگونه های زیادی از بواهای خفه کننده در صنعت پت شاپ یافت میشوند.بواهای دم سرخ با نام علمی Boa constrictor constrictor در کنار Boa constrictor imperator به نسبت سایرین عمومیت بیشتری دارند.نگهداری از تمامی زیرگونه ها تقریبا مشابه هم هست.
قبل از تصمیم گرفتن برای قبول سرپرستی یک بوای خفه کننده، از این مطلب که با سایز بزرگ و قدرت زیاد حیوان در 25-30 سالی که احتمال زنده ماندنش میرود به مشکلی برنخواهید خورد اطمینان داشته باشید.یک بوای دم سرخ میتواند بین 240 تا 300 سانتیمتر رشد کند و وزنی معادل 25 کیلو داشته باشد.آنها مارهای عضلانی ای هستند و از بدن ها محکمی برخوردارند.با وجود اینکه رفتار آرامی دارند، باز هم باید قدرت بدنی زیاد این حیوانات را که میتواند صدمات قابل توجهی به یک انسان وارد کند را مد نظر داشت و با احترام با آنها رفتار کرد.به عنوان یک قانون عمومی، برای در دست گرفتن یک بوای بالغ که طولی بین 180 تا 240 سانتیمتر و بیشتر دارد، بهتر است شخص دومی هم در صورت نیاز به دستیار حضور داشته باشد.همواره به یاد داشته باشید که برای حیوانات بالغ نیاز به محفظه های ضد فرار و بزرگی هست و اینکه از طعمه های بزرگی مانند موش های صحرایی بزرگ و حتی خرگوش ها تغذیه میکنند.
همانند سایر خزندگان، صاحبان باید یک حیوان پرورشی را به عنوان پت انتخاب کنند.حیوانات پرورشی عموما رفتار آرامتری و سلامت بیشتری نسبت به آنهایی دارند که از طبیعت گرفته شده اند.تمامی بواهای خفه کننده در لیست در معرض خطر در زیست بوم سایتس قرار گرفته اند.همچنین، Boa constrictor occidentalis در معرض خطر انقراض تشخیص داده شده و خریداری آن نیازمند مجوز است.
هنگام خرید یک بوای خفه کننده به نکات زیر در مورد مارتان دقت کنید :
1- هوشیاری
2- بدن نرم و عضلانی
3- فلسهای سالم و یکدست
4- بیرون و داخل بردن زبان
5- چشمانی شفاف
6- عدم پوست اندازی ناقص
7- عدم وجود انگل های خارجی
8- مخرج تمیز
9- عدم وجود زخم در پوست
10- واکنش دادن به هنگام در دست گرفتن

لانه سازی
با وجود اینکه بچه ها میتوانند در آکواریوم های شیشه ای نگهداری شوند، بالغ ها نیازمند یک محفظه ی طراحی شده هستند که یا میتواند دست ساز باشد یا از مراکز فروش حیوانات خانگی خریداری شده باشد.بواهای خفه کننده بسیار قوی هستند و درصورت پیدا کردن موقعیت فرار خواهند کرد.پس محفظه باید از امنیت بالایی برخوردار باشد.اندازه ی محفظه برای یک بوای بالغ باید 240 تا 300 سانتیمتر طول و 20 تا 30 سانت ارتفاع و عرض داشته باشد.حداقل مساحت کف باید 10 فیت مربع باشد.به یاد داشته باشید که این محفظه باید قابل تمیز شدن باشد و قابلیت قرار گرفتن در دماهای بالا را داشته باشد.

بستر
طیف گوناگونی از بستر ها میتوانند استفاده شوند.برای جوانتر ها قرار دادن ردیف هایی از کاغذ های بدون چاپ و دستمال کاغذی گزینه های مناسبی هستند چرا که به راحتی قابل تمیز شدن میباشند.برای بزرگتر ها هم میتوان از کاغذ و دستمال کاغذی استفاده کرد، فرش هایی از جنس موکت و چمن مصنوعی هم گزینه های دیگری هستند.برتری ای که این گونه بسترها نسبت به سایرین دارند در این است که یک یا دو قسمت از آنها در صورت جا نشدن بستر در محفظه میتوانند بریده شوند.پوست های درختانی که مخصوص خزندگان هستند هم میتوان استفاده کرد، هر چند که احتمالا گرانتر از سایرین خواهد بود.بهتر است از خاک اره استفاده نشود چرا که میتواند موجب انسداد روده ی حیوان شود.اگر از خاک اره استفاده میکنید، باید از محفظه ی دیگری برای غذادهی حیوان استفاده کرد . هرگز از خاک اره چوب درخت صدر استفاده نکنید چرا که موجب تحریک پوست حیوان و ایجاد مشکلات تنفسی در او خواهد شد.

دما ها
بواهای خفه کننده از سرزمین های گرمسیری می آیند، بنابراین ایجاد دمای گرم در محفظه مطلبی اساسی است.طی روز، دمایی بین 28-32 درجه در جایگاه باید ایجاد شود.به اضافه، نیاز به یک ناحیه آفتاب گیری با دمای 32 تا 35 درجه هم هست.در شب هنگام، دما را میتوانیدبین 26 تا 30 درجه پایین بیاورید.مبحث دماها از اهمیت زیادی برخوردار است، پس برای اندازه گیری آنها از وسایل دقیق استفاده کنید و نواحی مختلفی از محفظه را مورد اندازه گیری قرار دهید.ترکیبی از لامپ های مهتابی، لامپهای گرماده سرامیکی و پدهای گرمایی میتواند برای ایجاد دماهای مناسب در جایگاه ایجاد شود.تمامی لامپهای استفاده شده در محفظه باید جهت جلوگیری از سوختگی محافظ داشته باشند.سنگهای گرماده به هیچ وجه نباید مورد استفاده قرار گیرند.

آب و رطوبت
مقدار رطوبت مورد نیاز حیوان را میتوان با قرار دادن یک ظرف آب در کنار منبع حرارتی تامین کرد.مار شما قطعا قصد میکند تا برای حمام کردن به داخل ظرف برود پس از محکم بودن آن اطمینان حاصل کنید.ظرف باید به طور منظم تمیز شود، چرا که مارها اغلب دفع خود را درون آب انجام میدهند.یک حمام آب گرم میتواند کمک زیادی به پروسه ی پوست اندازی حیوان بکند.

لوازم
مکانهای پنهان شدن مناسبی باید برای حیوان در محفظه اش ایجاد شوند.حداقل به دو عدد از این مکانها نیاز است.یک عدد در هر ناحیه ی دمایی.این مکانها میتواند از جنس کنده های درخت، غارهای تجاری خزندگان، محافظ پلاستیکی در دار و حتی جعبه های مقوایی باشد.این محافظ نباید خیلی از خود مار بزرگتر باشند، چرا که تنها در صورت جا شدن حیوان و پر کردن کامل فضای آن احساس امنیت به مارتان دست میدهد.آنها در صورت کثیف شدن باید تمیز شوند.(یا تعویض شوند اگر از جعبه های مقوایی استفاده میکنید.)
یک تنه ی درخت محکم که بتواند وزن حیوان شما را تحمل کند هم باید در محفظه قرار داده شود.قبل از قرار دادن کنده در محفظه باید آنرا بخوبی شسته و خشک کرده باشید.

تغذیه
به عنوان یک قانون، مارهای جوان باید بیشتر از مارهای بالغ تغذیه شوند.مارهای کوچکتر را میتواند هر 5-7 روز یکبار و بزرگتر ها را هر 10-14 روز یکبار و آنهایی را که رشد کاملشان را انجام داده اند را هر 3-4 هفته یکبار تغذیه کرد.تغذیه ی مناسبی برای حیوانتان باید در نظر بگیرید تا حیوان بتواند از وضعیت جسمی خوبی برخوردار شود.مد نظر داشته باشید که بسیاری از مارها در اسارت بیش از حد معمول تغذیه میشوند که مسئله ای مشکل ساز است.مار های تازه متولد شده را میتوان با موش ها کوچک تغذیه نمود و سپس با بزرگتر شدنشان از موشهای صحرایی و خرگوش ها استفاده کرد.یک مار بزرگ میتواند تعدادی موش و یا یک خرگوش را در یک وعده بخورد.
هرگز یک مار را با خوراکی بزرگتر از عرض دهانش تغذیه نکنید.همچنین از در دست گرفتن حیوان به مدت حداقل 48 ساعت بعد از تغذیه پرهیز کنید چرا که میتواند موجب بالاآوردن غذا شود.
عموما بوآ ها دوست دارند که با شکارشان پنهان شده و سپس اورا استفاده کنند.متعجب نشوید اگر مارتان به همراه شکارش به سمت پناهگاهی رفته و چند مدتی از نظر دور ماند.ایده ی خوبی است که مار را در یک محفظه ی جدا تغذیه کنید.در این حالت حیوان به این محیط غذایی عادت میکند و احتمال اشتباه گرفتن دستان شما با غذا و گازگرفتنتان کاهش میابد.یک محفظه ی مات به مار در راحت تر غذا خوردن کمک بیشتری میکند.
زمان تغذیه ی مار های بوای خغه کننده باید بیشترین مراقبت را در رفتارتان بخرج بدهید.با دست به او غذا ندهید، و از آنجایی که بوآ ها به کمک حس بویایی خود طعمه را تشخیص میدهند، دستان خود را بعد از تماس با طمعه بخوبی بشویید.

نوشته شده توسط علیرضا زمانی در پنجشنبه بیست و سوم دی 1389 |

مانند سایر سمندر ها، سمندر آتشین (با نان علمی Salamandra salamandra) نیازمند محیطی مرطوب هستند.این دوزیستها، زندگیشان را هم در آب و هم در خشکی میگذرانند و از پنهان شدن در کنده های افتاده در آب لذت میبرند.این کوچولو ها موجودات زیبایی هستند که به خاطر تنوع رنگهای روشن و منتوعشان شناخته شده هستند.
آیا سمندر آتشین برای شما حیوان خانگی مناسبی هست یا نه؟

چرا آنها به این نام ملقب شدند؟
با وجود اینکه عقیده ی یونانی ها بر این است که آنها از آتش آفریده شده اند، چنین مطلبی صحت ندارد.آنها از آتش ساخته نشده اند، ولی رابطه ی جالبی با آن دارند.آنها میتوانند در صورتی که در آتش قرار بگیرند، با ترشح ماده ای مخاطی روی پوست خود از سوختن بدن خود جلوگیری کنند.با این قابلیت، آنها براحتی میتوانند درون کنده ای که در حال سوختن است قدم بزنند و آسیبی نبینند.

ملزومات خانه سازی
یک آکواریوم براحتی جوابگو خواهد بود و رطوبت را هم در خود نگه خواهد داشت.خاک موس هم به ذخیره ی آب کمک میکند و هم جلوه ای طبیعی به آکواریوم میبخشد.یک مخزن کم عمق برای حیوانتان فراهم کنید تا براحتی بتواند واردش شود.یک تنه ی درخت، تعدادی سنگ و یا سایر اشیایی که جانور بتواند زیر یا داخل آنها قایم شود هم باید تعبیه شوند.
آنها بیشتر در شب فعال هستند ولی طی روز های بارانی هم از مخفی گاه های خود خارج میشوند.آبپاشی کردن محفظه هم به شما در بالا بردن رطوبت کمک میکند و هم به شما امکان این را میدهد تا دید بهتری از حیوانتان داشته باشید.

طول عمر
سمندر های آتشین میتوانند تا 8 اینچ رشد و تا 50 سال عمر کنند.این مطلب آنها را تبدیل به حیوان خانگی ای کرده است که نیاز منده تعهدات طولانی مدتی هستند.

آنها اهل کجا هستند؟
سمندر های آتشین دوزیستانی اروپایی هستند که بیشتر در نواحی مرکز و جنوبی اروپا یافت میشوند.زیرگونه های زیادی از این حیوان در آلمان، لهستان، مجارستان و سایر کشور های اروپایی یافت میشوند.در تمامی این زیر گونه ها به غیر از دو تا که زنده زا هستند، تخم درون بدن مادر تشکیل میشود و در همانجا تکامل میابند.

نرها در برابر ماده ها
سمندرهای آتشین نر و ماده به غیر از دوران جفت گیری، در سایر فصول سال کاملا مشابه هم هستند.در زمان جفت گیری، غده ای در نزدیکی مخرج حیوان نر متورم میشود تا اسپرم ها را تکامل ببخشد.

آنها شبیه چه هستند؟
سمندر های آتشین عموما سیاه رنگند که با خط ها یا نقاط زرد رنگی مزین شده اند.گاهی اتفاق می افتد که کاملا سیاه باشند و یا بجای نقاط زرد نقاط نارنجی و قرمز رنگ داشته باشند.زیر گونه های مختلف طرح های گوناگونی دارند.

آیا آنها برای انسان سمی هستند؟
سمندر های آتشین غددی دارند که سمندرین ترشح میکند.این غدد معمولا در نقاط رنگی بدن حیوان واقع شده اند و ترشحاتشان باعث ایجاد تشنج و تنگی نفس در مهره داران میشود.هنوز اثر این مواد بر روی انسان ها بخوبی شناخته نشده است، پس بهتر است به هنگام لمس کردن آنها از دستکش استفاده کرد تا هم از خود و هم از پوست حیوان مراقبت کرده باشید.

نوشته شده توسط علیرضا زمانی در پنجشنبه بیست و سوم دی 1389 |
روز به روز به محبوبیت خزندگان در صنعت حیوانات خانگی و پت شاپ ها افزودی میشود.واژه ی مارمولک به عنوان مترادفی برای رده ی لاسرتیلیا از دسته ی خزندگان که شامل مارها نمیشود شناخته شده است.مارمولک ها عموما حیواناتی فلس دار و چهار پا هستند، به جز کزم های تنبل که پاهایشان را طی تکاملشان از دست داده اند.
گوناگونی وسیعی از خزندگان وجود دارد : چیزی حدود بیش از پنج هزار گونه از خزندگان در سرتاسر جهان به غیر از مناطق یخ زده ی قطبی وجود دارد، و فقط تعداد محدودی از آنها در صنعت پت شاپ ها وجود دارند.هرچند، با گذشت زمان دامنه ی این گوناگونی گونه های موجود وسیعتر و وسیعتر خواهد شد، هرچند که تمام آنها برای آنهایی که در زمینه ی کار با خزندگان تازه کار هستند مناسب نخواهند بود.
1 - گکو (مارمولک خانگی) پلنگی (Eublepharis macularius)
گکو های پلنگی گزینه های مناسبی برای افراد تازه کار در زمینه ی خزندگان به شمار می آید.این حیوان خزنده ای کوچک است، با طولی که در زمان اسارت به حدود 18 تا 25 سانتیمتر میرسد، و شما براحتی میتوانید تعداد محدودی از آنها را در محفظه ای با ابعاد 60x40x40
سانتیمتر نگهداری کنید.آنها عموما اصلا پرخاشگر نیستند و در هنگام در دست گرفته شدن رفتار خوبی از خود نشان میدهند.
گکو ها حیواناتی حشره خوار هستند و رژیم غذاییشان تقریبا بر محور جیرجیرک هاست.هر چند که میتوانند دامنه ی وسیعی از حشرات را که برای حفظ تعادل در رژیمشان باید استفاده شوند را قبول میکنند.از آنجایی که شما باید آنها را تا زمانی که خودشان غذا را قبول نکنند تغذیه کنید، میتوانند حیوانات خانگی هزینه بری برای نگهداری باشند.بالغ ها هر دو روز یکبار چیزی حدود 10 تا 15 عدد جیرجیرک مصرف میکنند.
امروزه شما براحتی میتوانید گکو های پلنگی با طرح ها و رنگهای مختلفی در بازار حیوانات خانگی پیدا کنید.تنها سختی کار برای شما انتخاب یکی از آنهاست.

فوائد : از آنجایی که گکو ها حیواناتی هستند که اکثر فعالیتشان در شب هنگام است، شما مجبور نیستید که از نوردهی هایی که برای خزندگان روز فعال استفاده میشود استفاده کنید، این بدان معناست که شما میتوانید از منبع ضعیفی از UV استفاده کنید و یا اصلا از لامپهای UV استفاده نکنید.

مضرات : نگهداری از یک حیوان خانگی شب فعال مضرات خودش را نیز به دنبال دارد، مخصوصا زمانی که بحث جور شدن حیوان با برنامه ی روزانه ی صاحبش مطرح میشود.با توجه به این مطلب که بیشترین دوره ی فعالیت این جانداران درست بر خلاف صاحبانشان است، زمان فعالیت آنها دقیقا با دوره ی استراحت شبانگاهی صاحبانشان تداخل پیدا میکند.


2 - اژدهای ریشدار (Pogona vitticeps)
اژدها های ریشدار را با توجه به اندازه ی بزرگترین مارمولک ها، میتوان جزو خزندگان کوچک دانست.با طولی در حدود 50-60 سانتیمتر، اژدهای ریشدار نیازمند جاگیر شدن در محفظه ای به ابعاد حدودا
90x50x50 هستند. این حیوان خزنده ای نسبتا راحت از جهت موجود بودن در پت شاپ ها محسوب میشود.
اژدهاهای ریشدار خزندگانی اجتماعی و برون گرا هستند و برای مشاهده کردن حیوانات خانگی خوبی به نظر میرسند.این حیوان یکی از بهترین روابط را میتواند با صاحبش در نوع خودش برقرار کند.آنها همچنین از در دست گرفته شدن ناراحت نمیشوند و آنرا تحمل میکنند، خصوصا زمانی که شما این مطلب را که آنها خونسرد هستند را هم در نظر بگیرید.آنها در محفظه ی خود موجودات فعالی هستند.
با توجه به همه چیز خوار بودن آنها، اژدهاهای ریشدار هم از حشرات و هم از سبزیجات تغذیه میکنند.این بدان معناست که رژیم غذایی آنها نیاز به مراقبت های خاصی از جانب صاحبان تازه کار دارد.میزان نسبت سبزیجات و حشرات در طی دوران زندگی این جانور تغییر میکند.پیشنهاد میشود که برنامه غذایی مشخصی برای حیوانتان تنظیم کنید

3 - اسکینک زبان آبی (Tiliqua scincoides)
گونه های متعددی از اسکینک های زبان آبی وجود دارند، که معروف ترین آنها گونه ی
Tiliqua scincoidesاست.نگهداری این جانور به عنوان حیوان خانگی همان امکاناتی را تقاضا میکند که اژدها های ریشدار میکنند : هر دوی آنها موجوداتی روزگرد هستند که به لامپ هایی با طیف نوری کامل احتیاج دارند.از آنجایی که اسکینک زبان آبی هم میتواند تا 60 سانتیمتر رشد داشته باشد، تقریبا هیچ تفاوتی در اندازه ی آنها وجود ندارد.این بدان معناست که محفظه ی آنها هم باید شرایط تقریبا یکسانی داشته باشد.هر دوی این خزندگان همه چیزخوارند، خوی آرامی دارند و با در دست گرفته شدن مشکلی ندارند.اسکینک زبان آبی باید با سبزیجات، میوجات، کرم ها و حشرات تغذیه شود، هر چند که میزان نسبت آنها با اژدها های ریشدار متفاوت است.
فراموش نشود که، اسکینک زبان آبی نه تنها با اژدها های ریشدار بلکه با تمام خزندگان از آن گروه متفاوت است.زبان آبی ها کم سر و صدا تر از اژدهای های ریشدار هستند ولی خوی آرامتری ندارند، و در دوران کودکی سبزیجات را بهتر قبول میکنند که نسبت به ریشدار ها آنها را موجودات راحتتری برای تغذیه میکند.
مطلبی که در مورد همه ی خزندگان موجود در پت شاپ ها قابل توجه و بررسی است، وضیعت قیمت آنها در فروشگاه هاست، اسکینک های زبان آبی نسبتا از سایر گونه های یاد برده شده گران تر هستند.

فوائد :از اسکینک های زبان آبی، میتوان طول عمر بیشتری توقع داشت.چیزی حدود 18 تا 20 سال.این بدان معناست که آن سرمایه گذاری اولیه بالاخره روزی نتیجه خواهد داد.آنها موجودات مقاوم تری به نسبت سایر خزندگان هستند، مخصوصا در سالهای اولیه زندگیشان.یکی از دلایل سرسختی آنها مربوط به نحوه ی متولد شدن آنهاست : به جای متولد شدن در یک تخم، با بدنی کاملا شکل گرفته متولد میشوند.

مضرات : تعداد دفعات دفع در این حیوانات نسبتا بیشتر از سایرین، مثلا اژدهای ریشدار است، و به مراقبت ها و نظافت بیشتری در تراریومشان نیاز دارند.برخی حرفه ای میگویند که محفظه های خارج از خانه ای به علت بزرگتر بودن و قابلیت تهویه ی بیشتر برای این گونه مناسبترند.


4 - ایگوانا ی سبز (Iguana iguana)
نژاد های متعددی از ایگواناها وجود دارند، که در طول بدن، رنگ و زوایای دیگری متفاوت هستند.ایگوانا ی سبز احتمالا محبوب ترین و راحت ترین گونه برای پیدا کردن در پت شاپ هاست.
ایگوانا ها در اصل خزندگان عظیم الجثه ای هستند، که طول بدنشان میتواند تا 2 متر رشد کند.ایگوانا ها از سایر خزندگانی که در این لیست نامبرده شدند، به جهت نگهداری در داخل خانه با توجه به اینکه در زمان رشد به محفظه ای با ابعاد حداقل
3x**2 هستند، سخت تر هستند.
ایگوانا ها حیواناتی درختی با ناخن های بلندند که با توجه به سایزشان مناسب به نظر میرسند و گاهی اوقات زخم های نابه هنجاری روی پوست صاحبانشان زمانی که ناراحت باشند به جای میگذارند.با این حال، آنها به نسبت خزندگانی هستند که با در دست گرفته شدن مشکلی ندارند و با آن خوب تا میکنند.حتی برخی صاحبان ادعا میکنند که به حیوانشان آموزش دادند که در مکان خاصی اعمال دفعیشان را انجام دهند.
ایگوانا ها موجوداتی گیاهخوارند که کاملا روی سبزیجات تغذیه میکنند.این نوع رژیم غذایی عملی تر است، با توجه به اینکه شما مجبور نیستید خودتان غذای زنده پرورش دهید و یا از فروشگاهها جیرجیرک و حشرات سفارش دهید، مخصوصا در زمان هایی که حشرات کمیاب و یا نایاب هستند.

فوائد : ایگواناهای سبز جزو ارزانترین خزندگان و راحت ترین آنها از جهت پیدا کردن در پت شاپ ها محسوب میشوند.تصادفا، اطلاعات بیشتری از آنها منتشر شده و دامپزشکان اطلاعات بیشتری از آنها نسبت به سایر خزندگان دارند.

مضرات : سایز یک ایگوانای بالغ ممکن است که با قسمت بزرگی از خانه ها هم جور نباشد، و قاعدتا برای نگهداری در داخل خانه نیاز به مراقبت های ویژه ای دارند.تمام خانه ها توانایی جا دادن یک محفظه ی سه متر در دو متر را در گوشه ی خود ندارند.

5 - انول کارولینا (Anolis carolinensis)
از آنجایی که انول کارولینا به طولی در حدود 15 تا 18 سانتیمتر میرسد، کوچکترین مارمولک در این لیست است.هر چند که به محفظه ای بزرگتر از آنچه شما ممکن است در ابتدا مد نظرتان باشد نیازمند است.این خزندگان باید به صورت گروهی نگهداری شوند، معمولا به صورت 1 نر و چند ماده، و این بدان معناست که شما به محفظه ای با طول حدودی
50x40x35 برای 4 عدد انول نیاز دارید.
انول کارولینا خزنده ای با خویی آرام است، ولی نسبتا در برخورد با انسان ها خجالتی هستند و معمولا دوست ندارند در دست گرفته شوند.آنها حیوانات خانگی خوبی برای مشاهده کردن هستند در صورتی که براحتی در تراریومشان جاگیر شده و زندگی کنند.در اصل آنها در تراریومشان برون گرایی بیشتری دارند.
انول کارولینا از حشرات و گاهی اوقات کرم ها تغذیه میکند.وقتی صحبت از تغذیه میشود، انول های کارولینا جزو خزندگان کم خرج و کم نیاز دسته بندی میشوند.آنها از مقدار بسیار کمی غذا در مقایسه با سایر مارمولک ها از جمله گکو پلنگی و اژدهای ریشدار تغذیه میکنند.آنها با تغذیه از دو عدد جیرجیرک در هر روز احساس رضایت میکنند.
پیدا کردن یک انول کارولینا در پت شاپ ها نباید خیلی سخت باشد.از طرفی دیگر، مطلبی که ممکن است مشکل باشد پیدا کردن تعدادی از آنها برای یک تراریوم است.به هرحال، آنها حیواناتی هستند که براحتی در اسارت تولید مثل میکنند و پیدا کردن یک پرورش دهند نباید برای شما کار سختی باشد.

فوائد :به غیر از مطالبی که درباره ی کم نیاز بودن آنها در مبحث تغذیه گفته شد، انول های کارولینا نیاز به نوردهی خاصی به جز لامپهای UVA و UVB ندارند.

مضرات : از آنجا که آنها خزندگانی هستند که بیشتر باید برای مقاصد مشاهده کردن نگهداری شوند، روابطشان با صاحبانشان خیلی کوتاه است.

منبع
نوشته شده توسط علیرضا زمانی در جمعه سی ام مهر 1389 |


گونه های متفاوت و مختلفی از هزار پاها تحت عنوان هزارپای غول آسا و یا هزار پای غول آسای آفریقایی به عنوان پت نگهداری میشوند.گونه های زیادی در این قسمت آماده هستند، ولی هنوز هم درباره ی گونه ی اصلی با این نام اختلاف نظر وجود دارد.با وجود اینکه هزار پاهای غول آسا اشکال و رنگهای متفاوتی دارند، ولی باز هم در شیوه ی نگهداری شبیه هم هستند.


اطلاعات پایه
  • سایز بالغ ها در حدود 30 سانت است.

  • در حالت عادی، هزارپا های گیاهخوار چیزی در حدود 7 تا 10 سال عمر میکنند.

  • آنها دو شیوه ی دفاعی در هنگام احساس خطر دارند : یا به صورت گلوله وار درمیایند، و یا مایعی آزار دهنده و بدبو از منافذ بدنشان ترشح میکنند.این مایع در صورت برخورد با چشم و دهان، خطرناک خواهد بود، پس باید بعد از لمس کردن یک هزارپا دست خود را بشویید.برخی از افراد حساسیت بیشتری نسبت به این مایع دارند و برخی از هزارپاها مایع خطرناک تری ترشح میکنند.
  • از آنجایی که آنها رفتار و خوی آرامی دارند، شما میتوانید آنها را در دست بگیرید.

  • آنها با هم دیگر سازگاری دارند.پس میتوانید تعدادی از آنها را باهم در یک جایگاه نگهدارید.آنها براحتی تخم گذاری میکنند پس در صورتی که حداقل یک جفت نر و ماده را باهم در یک محفظه نگه دارید، میتوانید توقع دیدن بچه ها را بزودی داشته باشید.هزارپاهای نر در قسمت هفتم بدن خود پاهای خاصی دارند که به آنها گنوپادز گفته میشود.این پاها با سایر پاهای هزار پا متفاوت است (شامل چنگال هستند) و معمولا در حالت جمع شده در بدن هزارپا قرار دارند.

  • هزار پا ها در حقیقت هزار پا ندارند.آنها معمولا بین 100 تا 400 عدد پا دارند.(هر قسمت از بدنشان شامل یک پا در طرفین میباشد). با هر بار پوست اندازی ، قسمت های بدن آنها زیادتر و در نتیجه تعداد پاهای آنها نیز افزایش میابد.


خانه سازی برای هزارپاها
  • اندازه ی محفظه : به عنوان یک قانون عمومی، یک محفظه ی 10 - 15 گالونی برای چند عدد هزارپا کافیست.طول محفظه حداقل باید دو برابر طول بدن هزارپا باشد.(عرض را هم میتوانید هم اندازه ی طول هزار پا در نظر بگیرید). فضای کف از فضای عمودی مهم تر است.استفاده از درپوش توصیه میشود.

  • بستر : هزارپا ها عاشق حفاری هستند پس بستری به عمق 10-12 سانت از خاک پیت موس و یا ترکیبی از پیت موس/خاک باغچه (بدون هیچگونه ماده ی شیمیایی) مناسب خواهد بود.روی این بستر میتوانید لایه ای از خزه و پوست درختان قرار دهید تا مکان پنهان شدن حیوان را تامین کنید.بستری از برگ هم میتوانید قرار دهید.البته بهتر است قبل از قرار دادن برگ ها آنها را فریز کنید تا حشرات داخل آنها از بین بروند.بستر محفظه باید مرطوب (نه نمناک) نگه داشته شود.

  • دما و رطوبت : نظریه های متفاوتی درباره ی دما و رطوبت مناسب محفظه ی هزارپای غول آسا ارائه شده است.از آنجا که آنها بومی مناطق مرطوب استوایی هستند، خیلی از صاحبان دمای 24-27 درجه و یا حتی 30 درجه سانتیگراد را پیشنهاد میکنند.یک بخاری زیر تانکی و یا پد گرمایی که کف نیمی از محفظه را بپوشاند به همراه یک دماسنج کفایت خواهد کرد.اگر با قرار دادن این لوازم گرماده محیط را خیلی خشک و یا خیلی گرم کردید، میتوانید آنها را بصورت دیواری در پشت محفظه قرار دهید.از طرفی، خیلی از صاحبان از وسایل گرماده استفاده نمیکنند، در این حالت، مطمئین شوید که دمای اتاقتان در طی روز از 22 درجه کمتر نخواهد شد، هرچند که مقداری کاهش دما در طی شب مسئله ای به دنبال نخواهد داشت.درجه ی رطوبت هم باید نسبتا بالا باشد، و این مقدار میتواند با مرطوب نگه داشتن بستر بوسیله ی آبپاشی مکرر انجام شود.

  • نور : نوردهی خاصی نیاز نیست، و باید از استفاده از نور پرهیز شود چون هزار پاها اکثر اوقات سعی در پنهان شدن در زیر خاک و فرار از روشنایی را دارند.

  • آب : مقداری آب در یک ظرف کم عمق قرار داده و در محفظه بگذارید.ظرف را مرتب تمیز کنید.


تغذیه ی هزارپاهای غول آسا
هزار پاهای غول آسا گیاهخوار هستند، و در طبیعت از مواد گیاهی پوسیده تغذیه میکنند.در اسارت میتوانید آنها را با قطعات ریزشده ی سبزیجات و میوه ها تغذیه کنید.سبزیجات و گیاهان نرم تر بهترین گزینه ها هستند - میتوانید از کاهو،خیار (به عنوان غذای مورد علاقه ی آنها گزارش شده است) ، گوجه، طالبی، هلو، موز و ... استفاده کنید.غذا را میتوانید در یک طرف کم عمق و یا در درب شیشه مربا قرار دهید.آنها غذاهای در حال پوسیدگی را بیشتر ترجیح میدهند پس رها کردن غذا به حال خود تا یک روز یا بیشتر موردی ندارد.از برگ درختان که درحال پوسیده شدن هستند هم میتوانید استفاده کنید. (فریز کردن برای از بین بردن حشرات داخل برگ ها ضروریست).



کلسیم باید به رژیم غذایی حیوان اضافه شود، غذا را با پودر ها حاوی ویتامین و کلسیم مخلوط کنید تا این نیاز حیوان بر طرف شود.

منبع
نوشته شده توسط علیرضا زمانی در جمعه سی ام مهر 1389 |
گونه ها
تعداد گونه های زیادی از مانتیس ها وجود دارد.(حدود 2000 گونه که هنوز هم به تعداد آنها اضافه میشود.) بسیاری از آنها در زیستگاه خود حیوان موجود هستند، مانند مانتیس آفریقایی (در اصل بیش از یک زیر گونه از این گونه وجود دارد:Sphodromantis belachowski, centralis, gastrica, vidiris and lineola) که برای تازه کارها مناسب است.

اندازه
دامنه ی اندازه ی مانتیس ها، بسته به گونه و جنسیت، از کمتر از یک اینچ شروع شده و تا 6 اینچ و حتی بیشتر نیز ادامه پیدا میکند.اگرچه معمول ترین مانتیس هایی که به عنوان پت نگهداری میشوند در حدود 2-3 اینچ طول دارند.

طول عمری که میتوان از یک مانتیس انتظار داشت
طول عمر مورد انتظار از یک مانتیس،به گونه ی آن بستگی دارد.ولی حداکثر عمری که اندازه گیری شده و طی آن چرخه ی حیات حیوان کامل میشود یک سال بوده است.اگرچه اکثرا بعد از رسیدن به بلوغ فقط شش ماه زنده میمانند. (در برخی از گونه ها کمتر هم هست.)


مشخصات

مانتیس ها در دامنه ی وسیعی از اندازه ها، اشکال و رنگها قرار دارند.برخی شبیه شاخه های کوچک هستند (و از این قابلیت برای استتار استفاده میکنند)، برخی شبیه برگهای مرده ی مچاله شده هستند و برخی دارای رنگهای روشن و ظرافتی هستند که آنها را شبیه به شکوفه ها میکند.آنها همچنین در فواصل گوناگون دیده میشوند (اکثرا فواصل گرمسیری) . اگرچه، تمام مانتیس ها گوشتخوارند و غذای اصلیشان حشرات و عنکبوت ها هستند.(برخی از گونه های بزرگتر حتی ممکن است دوزیستان کوچک و خزندگان را نیز شکار کنند.)

ساختن مکان مناسب برای نگهداری از یک مانتیس
مانتیس ها باید به صورت انفرادی نگهداری شوند.اگرچه، یک مانتیس به محفظه کوچکی برای زندگی نیاز دارد -- به طور کلی طول محفظه باید حداقل دوبرابر طول مانتیس و ارتفاع آن حداقل سه برابر ارتفاع مانتیس باشد، نه بیشتر.اگر محفظه خیلی بزرگ باشد، مانتیس در پیدا کردن طعمه ی خود به مشکل بر خواهد خورد.محفظه ای مکعب مانند با ابعاد 12 اینچ ، میتواند برای بسیاری از مانتیس ها محفظه ی خوبی باشد.ارتفاع محفظه به جهت تامین حجم کافی برای پوست اندازی حیوان حائز اهمیت است.ترجیحا بهتر است از یک سقف تور مانند استفاده شود، و اگر توری هایی در اطراف محفظه هم تعبیه شود خوب است.

بستر و وسایل داخل محفظه
بستری به ارتفاع یک یا دو اینچ از خاک،کود گیاهی یا مخلوطی از آنها به اضافه ی ماسه، یا ورمیکولیت برای استفاده در کف محفظه ی مانتیس مناسب خواهد بود.این نوع بستر به نگهداری رطوبت کمک میکند.چوب های متعددی باید تعبیه شوند و از آنجایی که مانتیس در دوران پوست اندازی اش به فضایی برای آویزان شدن از چوب ها نیاز دارد، باید بتوانند تا بالای محفظه ارتفاع داشته باشند.گیاهان عمودی زنده و مصنوعی نیز قابل استفاده هستند، ولی مراقب باشید که خیلی محفظه را شلوغ نکنید.چون مانتیس شما برای حرکت،شکار و پوست اندازی به فضای خالی هم نیاز دارد.

دما
دما یکی از مهمترین جنبه های باغبانی است که میتواند بسته به نوع گونه متفاوت باشد.برخی گونه ها تحمل تغییرات دمایی را دارند ولی برخی دارای نیازهای خاص خود هستند، پس ابتدا گونه ی مانتیس خود را شناسایی کنید! مانتیس آفریقایی که گونه ای معمول برای نگهداری است (زیرگونه ها در بالا لیست شده اند) بایستی در دمایی در دامنه ی 70 - 86 فارنهایت (21-30 درجه سانتیگراد) نگهداری شوند.اگر لازم به بالا بردن دما بود، میتوان از بخاری های کوچکی که قابلیت نصب در زیر محفظه را دارا هستند استفاده کرد.(این بخاری ها برای خزندگان و خرچنگهای هرمیت نیز به فروش میروند).

رطوبت و آب
رطوبت مورد نیاز هم بسته به نوع گونه میتواند متفاوت باشد.(مثلا مانتیس آفریقایی به رطوبت 60% در محفظه اش نیاز دارد.) نورپردازی معمولی محفظه میتواند رطوبت آن را تامین کند.قرار دادن یک ظرف آب کوچک و کم عمق که حاوی سنگ ریزه یا اسفنج دریایی برای جلوگیری از غرق شدن حیوان باشد هم میتواند رطوبت محیط جاندار را تامین کند.بیشتر مانتیس ها آب مورد نیاز خود را با آشامیدن قطرات ریخته شده ی آب روی برگها که بر اثر رطوبت محیط بوجود آمده اند تامین میکنند. (برخی هم ممکن است از ظرف آب استفاده کنند). مراقب باشید که رطوبت خیلی بالا نرود.


تغذیه ی یک مانتیس
دامنه ی وسیع و گوناگونی از حشرات برای تغذیه ی مانتیس باید فراهم شود.بهترین راه اطمینان حاصل کردن از اینکه مواد مورد نیاز حیوان در تغذیه اش وجود دارد این است که از طعمه های مختلفی برای تغذیه ی حیوان استفاده شود.(مانند مگس سرکه و شته برای مانتیسهای کوچکتر و جوانتر، و گونه های مختلفی از حشرات پرنده مانند بید، مگس سرکه و مگس های خانگی، به همراه جیرجیرک یا کرم که باید بصورت کم و برای بزرگتر ها استفاده شود ) مطمئن شوید که طعمه حاوی مواد مورد نیاز حیوان است (برای اینکار میتوانید غذایی حاوی ویتامین به طعمه بخورانید، و بعد آنرا به مانتیس بدهید)


اطلاعات اضافی
مانند همیشه، قوانین محلی خود را قبل از انتخاب مانتیس به عنوان پت بررسی کنید. چون ممکن است در ناحیه ی شما نگهداری از مانتیس غیرقانونی باشد.

منبع
نوشته شده توسط علیرضا زمانی در جمعه بیست و سوم مرداد 1388 |


رطیل ها، چندین سال است که پت های نسبتا محبوبی به حساب می آیند.آنها حیوانات خاص و بی سرو صدایی هستند و به فضای کمی برای زندگی احتیاج دارند، و نگهداری از آنها میتواند تفریحی جذاب باشد.اگرچه، آنها برای بلند کردن و در دست نگه داشتن بهترین انتخاب نیستند. این
عامل بیشتر به خاطر استرس و خطری است که حیوان را تهدید میکند نه کسی که آن را در دست دارد.(نمونه های زیادی مشاهده شده است). گونه های زیادی در رنگ ها و ظواهر متفاوت در صنعت حیوانات خانگی موجود هستند،که معمولا نگهداری از آنها کاری آسان است،ولی این مسئله تا مقداری به نوع گونه بستگی دارد.زیرا نیاز به لانه و نوع نگهداری در گونه های متفاوت، فرق میکند.مهم است که بدانید چه گونه ای را به عنوان پت انتخاب کرده اید.
بیش از 800 گونه رطیل که متعلق به خانواده ی تراپوسدیایی هستند در طبیعت وجود دارد.آنها بومی مناطق و آب و هواهای زیادی هستند - خشک، نیمه مرطوب و مرطوب.آنها تقریبا به دو دسته تقسیم میشوند : "جهان قدیم" (از نیمکره شرقی) و "جهان جدید" (از نمیکره غربی). یکی از گونه هایی که محبوبیت بیشتری به عنوان پت دارند، گونه رز شیلی ای است که گونه ای پرطاقت و آسان برای نگهداری در بین عنکبوت های شیلی محسوب میشود.


موجودات خطرناک؟
آنها گاز میگیرند، و گازهایشان هم سمی است.هر چند که درمورد بیشتر گونه ها سمیت در حد نیش یک زنبور است.عواقب آنهم بیشتر موجب ایجاد واکنشی عصبی همراه درد،سرخ شدن و ورم در محل گزیدگی است.هرچند برخی افراد ممکن است به اینگونه گزش ها حساسیت یا آنافیلاکسی داشته باشند.همانطور که برخی به نیش زنبور حساسیت دارند، و واکنش هایی که بوجود می آیند میتوانند خطر ناک باشند.همچنین برخی گونه ها هم وجود دارند که سم قویتری دارند و در صورت گزش میتوانند خطرناک باشند، یا حداقل قربانی را به سختی مریض کنند.حتی تا زمانی که نیش رطیل ها خیلی خطرناک به نظر نمیرسد، شما باز هم میخواهید از خطر گزش بکاهید، و بهترین کار این است که رفتار حیوان را شناسایی کرده و مطابق با آن با رطیل رفتار کنید.رطیل ها حیواناتی وحشی هستند، و نیاز دارند که با احترام باهاشان رفتار شود.هرچند که بیشتر آنها عقب نشینی را به گاز گرفتن ترجیه میدهند.
نگرانی دیگری که در مورد در دست نگه داشتن رطیل ها مورد توجه است، سوزش و خارشی است که بر اثر وجود موهایی خاص در برخی رطیل های دنیای جدید، بوجود می آید.این رطیل ها که دارای موهای خاصی در ناحیه شکم خود هستند که خارش زا نامیده میشوند.این موها در صورت حرکت شدید شکم حیوان در حالت خطر توانایی خارج شدن و پرتاب گشتن را دارند.این موهای باریک خاردار هستند و میتوانند وارد پوست شده و ایجاد خارش و سوزش کنند.این موها اگر وارد چشم شوند، براحتی میتواند باعث التهاب در ناحیه ی چشم شوند.پس این مطلب از این نظر حائز اهمیت است که مراقب باشید موها به چشمها وارد نمیشوند.(در صورت حادثه سریع به چشم پزشک مراجعه شود).مراقب باشید که چشمان خود را بوسیله دستانتان پس از تماس با رطیل یا وسایل آن تا قبل از شستشوی دستها مالش ندهید.(احتمال وجود موهای افتاده از ناحیه شکم در محفظه وجود دارد که ممکن است در حین تمیز کردن یا ... به دست شما بچسبند). و خیلی برای تماشای رطیل به آن نزدیک نشوید.اگر موها وارد دستانتان شدند، میتوانید آنها را بوسیله گذاشتن و برداشتن چسب در ناحیه ی ورود موها بردارید و سپس دستانتان را شستشو دهید.- و کرم موضعی کورتیزون در مورد سوزش هم میتواند کمک کننده باشد.


انتخاب یک رطیل
همانطور که قبلا ذکر شد،گونه های زیادی در صنعت پت موجود هستند، که میتواند در نحوه ی نگهداری متفاوت باشند.در کل، بهترین رطیل هایی که برای شروع میتوان تهیه کرد،رطیل هایی زمین رو یا حفار هستند.چون به نسبت سرعت کمتری در حرکت دارند.در ادامه لیستی از بهترین رطیلهایی که میتوان انتخاب کرد وجود دارد:
- رز شیلیایی

- کستا ریکاییی گورخری

- زانو قرمز مکزیکی

- پا قرمز مکزیکی

- بلوند مکزیکی

- موفر

گونه ی "انگشت صورتی" اغلب به عنوان گزینه ی مناسبی برای اولین رطیل "درختی" بیان میشود، ولی نه برای اولین رطیل.در کل،نگهداری از گونه های درختی سخت تر است. و انگشت صورتی گونه ای سریع و چابک است، که در دست نگهداشتن حیوان را مشکل میکند.
به عنوان پت، ماده ها گزینه های بهتری برای انتخاب هستند چون طول عمر بیشتری نسبت به نرها دارند.یک رز شیلیایی ماده میتواند تا بیش از بیست سال زندگی کند، در حالی که نر ها از هر گونه ای، در بهترین حالت چند سالی بیشتر دوام نمی آورند.بسیاری از دلال ها جنسیت حیوان را تضمین میکنند.در مورد نرها، آنها بیشتر سعی دارند که از محفظه خارج شوند و به دنبال جفت بروند.عاملی که خود میتواند باعث استرس در حیوان شود.


لانه سازی
نیازی به محفظه ی بزرگی نیست، ولی یک گونه ی درختی به محفظه ای بلند و یک گونه ی حفار به بستری مناسب و فضایی برای حفر کردن نیاز دارد.و در کل،عنکبوت ها به علت اجتماعی نبودن باید به صورت انفرادی نگهداری شوند.
برای رطیلهای حفار یا زمین رو، طول قفس باید تقریبا سه برابر و عرض آن دو برابر طول پاها باشد.ارتفاع محفظه نباید از طول رطیل خیلی بیشتر باشد.این عنکبوت ها سنگین وزن هستند و در سقوط میتواند برایشان خطرناک باشد.آکواریوم های 2.5 تا 5 گالونی میتوانند مناسب باشند.در این زمینه،آکواریوم های بزرگتر بهتر نیستند.زیرا که رطیل ها به فضای اضافه احتیاج ندارند، و بزرگ بودن محفظه پیدا کردن طعمه را سخت میکند.سرپوش محفظه باید امن باشد.چون رطیل ها در فرار کردن ماهر هستند.ولی محفظه باید قدرت تهویه ی مناسب را نیز دارا باشد.در کف، بستری از ورکومولیت یا مخلوطی از آن به همراه خاک یا تورب باید فراهم شود و عمقی به ارتفاع حداقل 2-4 اینج داشته باشد که قابلیت حفر و نگهداری رطوبت را دارا باشد.
مکانی برای پنهان شدن هم باید تعبیه شود.پوستهای چوب پنبه مناسب هستند.یا کنده های توخالی و نصف شده درختان (که در پت شاپ ها موجود هستند) یا گلدانی که نصف شده باشد هم مناسب هستند.
رطیل های درختی به محفظه های بلندی احتیاج دارند که بتواند فضایی برای بالارفتن برای آنها را فراهم کند.همچنین قرار دادن چوب های کوچک و بلند در محفظه به حیوان در ساختن لانه اش کمک میکند.یک آکواریوم عمودی 10 گالونی برای این منظور مناسب است.
رطیل ها به نور و روشنایی نیاز ندارند، در اصل آنها باید در مناطق تاریکتر اتاق نگهداری شوند، جایی که از تابش مستقیم نور آفتاب بدور باشد.لامپ های گرما ده هم نباید استفاده شوند چرا که میتوانند موجب خشک شدن بدن رطیل شوند.پدهای گرمایی (قابل تهیه از پت شاپها) میتوانند در ناحیه ی کوچکی از محفظه قرار داده شوند که نیاز به دما را تامین کنند.بیشتر گونه ها در دمایی بین 75-85 فارنهایت خوب زندگی خواهند کرد.
ظرف آب کم عمقی هم میتوان در محفظه تعبیه کرد.لازم است که ظرف کم عمق باشد تا از خطر غرق شدن جلوگیری کند.اگر هنوز شکی وجود دارد، میتوان با قرار دادن سنگریزه هایی در این ظرف به رطیل در صورت افتادن در آب کمک کرد که خارج بشود.

دما و رطوبت مناسب باید ایجاد شود.ولی این مطلب درمورد گونه های متفاوت فرق میکند. برای رطیل هایی که به رطوبت بالا نیاز ندارند قرار دادن یک ظرف آب کم عمق در محفظه و آبپاشی هفتگی کفایت میکند.برای آنهایی که به رطوبت بالاتری نیاز دارند، آبپاشی بیشتری باید انجام شود.در هر موردی، دما و رطوبت باید به صورت مداوم بررسی شود.در دماهای بالاتر مراقبت های بیشتری باید لحاظ شود تا با رطوبت محیط مناسب باشد.رطوبت بیش از حد می تواند رشد کپک ها را تشویق کند پس باید اجتناب شود.
محفظه ی حیوان نیازی به نظافت زیادی ندارد.برای عنکبوت هایی که در دمای پایین تری زندگی میکنند، سالی یکبار کفایت میکند.(این عمل در صورت مشاهده ی کپک،قارچ یا موریانه باید زودتر انجام شود)برای آنهایی که در دمای بالاتر زندگی میکنند، نظافت باید بیشتر از مقدار ذکر شده صورت بگیرد.



تغذیه
رژیمی متشکل از جیرجیرک ها و سایر حشرات برای رطیل ها خوب است.بالغ ها به طور شگفت آوری به غذای کمی نیاز دارند - به طور قطع تغذیه ی روزانه مردود است، هفتگی یکبار میتواند کافی باشد.برخی صاخبان ممکن است سعی به تقلید از حالتی داشته باشند که ممکن است برای حیوان در طبیعت رخ دهد - (به طور مثال، تغذیه به صورت کاملا رندم باشد : تعدادی جیرجیرک امروز،یکی چند روز بعد،دو-سه تا یک هفته بعد و به همین ترتیب) بالغ ها ممکن است بعضی وقت ها تا مدت ها دست از خوردن بکشند.(به مدت 1 یا دوماه معمول نیست)، که این اعتصاب بیشتر قبل از دوره ی پوست اندازی رخ می دهد.
جیرجیرک باید قبل از قرار گرفتن در مقابل رطیل تغذیه بشود - آنها باید روی رژیمی از غذاهای ویتامینه باشند که رطیل بتواند مواد مورد نیاز را از آنها بدست بیاورد . بیاد داشته باشید آنچه که به جیرجیرک میدهید، سرانجام وارد بدن رطیلتان خواهد شد.کرم ها و سوسکها باید بصورت کم استفاده شوند.به رطیل های بزرگتر حتی میتوان نوزاد موش و مارمولک های کوچک را هم داد، هر چند که اغلب نیاز نمیشود.مهمترین مطلب این است که غذا باید از بدن رطیل کوچکتر باشد و اطمینان حاصل کنید که رطیل توسط طعمه اش آسیب ندیده است.این بدان معناست که نباید حشراتی را که از طبیعت گرفته شده اند به حیوان داد تا زمانی که از بی خطر بودن آن اطمینان حاصل کرد.زمان پوست اندازی رطیلها بسیار ارزشمند است و طی آن جیرجیرکها قابلیت آسیب رسانی به حیوان را دارند.پس طعمه هایی که طی 24 ساعت خورده نشده اند از محیط باید از محفظه خارج شوند.
همانطور که در بخش لانه سازی مطرح شد،ظرف آب کوچک و کم عمقی هم باید تعبیه شود.همچنین پیشنهاد میشود با قرار دادن سنگ در ظرف خطر غرق شدن رطیل یا شکارش را از بین ببرید.


پوست اندازی
رطیل ها بدینوسیله به اندازه ی بزرگتری رشد میکنند،با خارج شدن از پوست قبلی و تولید پوستی جدید.این پروسه ی استرس زایی برای حیوان خواهد بود و در این زمان وجود رطوبت بحرانی خواهد بود.عنکبوت به مدت چند وقت دست از خوردن بر میدارد و سپس به پشت دراز کشیده و پوست اندازی میکند.این پروسه میتواند چند ساعت زمان ببرد.زمانی که پوست قدیمی خارج شد، چند روز زمان میبرد تا پوست جدید محکم شود.(این زمانی است که رشد رخ میدهد) و در این دوره به علت آسیب پذیری عنکبوت نباید چیزی خورانده شود.در این دوره حتی یک جیرجیرک قادر خواهد بود که به حیوان آسیب برساند یا حتی آن را بکشد.همچنین در این دوره حیوان نباید از محفظه اش بلند یا در دست گرفته شود.ممکن است تا دوهفته زمان ببرد که حیوان به حالت طبیعی خود برگردد.


در دست گرفتن
در حالی که بیشتر رطیل ها سمی نیستند، اکثر حرفه ای ها مخالف این کار هستند.برای شخص،نیش حیوان میتواند درد آور باشد و موهای پشت حیوان هم میتوانند موجب سوزش و خارش شوند.ولی بزرگترین خطر خود رطیل را تهدید میکند.زمانی که رطیل را در دست خود میگیرید، حیوان ممکن است به علت تغییر مکان، شروع به دویدن یا پریدن کند که ممکن است به افتادنش و صدماتی خطرناک منجر شود.حتی سقوطی جزیی، در عنکبوت های بزرگ میتواند موجب شکستگی ناحیه شکم شده و میتوان کشنده باشد.بعضی رطیل ها خیلی سریع هستند و میتوانند فرار کنند.کودکان به علت خطراتی که خود و عنکبوت را تهدید میکند، نباید رطیل ها را در دست بگیرند.

منبع

نوشته شده توسط علیرضا زمانی در جمعه دوم مرداد 1388 |
خب دیگه...بالاخره آستینهارو بالا زدیم و این وبلاگ رو ساختیم...امیدوارم با افزایش مطالب و محتوای این وبلاگ ، به اطلاعات عمومی دوستان خواننده هم افزوده شود!

اگر اطلاعات خاصی رو مدنظر داشتید، از طریق کامنت و ایمیل و یا یاهو مسنجر با من مکاتبه کنید.

با تشکر

نوشته شده توسط علیرضا زمانی در جمعه دوم مرداد 1388 |